Hokkie's Hoekie

Home - Profile - Archives - Friends

LaMelis - Le Black Avec Noir

Posted on 26 April 2007 at 18:18 - 0 Comments - Post Comment - Link

Een buitenaards decor met veel zwart en vreemde vormen, en een half spiegelende wand met drie deuren. twee danseressen bewegen heel langzaam naar achteren terwijl de andere drie een soort kiekeboe spelen met drie pionnen achterop het toneel.

dan komt de kapitein van het ruimteschip binnen, compleet in een Star-Trek blauw uniform. Wat volgt is een slapstick voorstelling met slow-motion dans.

Het decor speelde ook een rol, net zoals in Le Temps de Isomo. Wat opviel was de kleding: strak zwart leer of latex, waar bij sommigen enkele scheuren in leken te zitten :)

Mooie visuele voorstelling iig, met mooi ingehouden dans en fantastische muziek.

Mondo Leone - Heaven on Earth

Posted on 26 April 2007 at 18:17 - 0 Comments - Post Comment - Link

Heel leuk om die toch wat onhandige Leon weer eens te zien met een nieuwe collectie filmpjes. Het heeft niet zo veel met de hemel op aarde te maken allemaal, maar het blijft ontzettend leuk! Ook het gedoe met de techniek en de voetpedalen zijn zó leuk!

De filmpjes deze keer waren allemaal nieuw, behalve die in de toegift. Daar kwam de twist uit het polygoon journaal voorbij, en een nieuw eet-filmpje! Ook mooi was het verhaal over Berkenbau, en de "free hugs" film van YouTube. En de motortocht in Italie! Je zal maar zo in de spiegel kijken!

Rotterdam Dance Works - Duet Gallery

Posted on 26 April 2007 at 18:16 - 0 Comments - Post Comment - Link

het eerste duet op een wit stuk zeil op een zwarte vloer. Mozart speelt. Heel rustig, synch, dansen de man en vrouw samen en soms tegen elkaar. Er is niet veel tegenstand in dit stuk, geen grote gebaren en geen harde, abstracte muziek. Alles is easy en het is verukkelijk om te zien.

Waar het eerste stuk meer een goede droom is, is het tweede stuk meer een gevecht met abstacte, elektronische muziek. En een mooi gevecht! Hard licht, harde schaduwen, de dansers dansen tegen elkaar in bruine kleding.

Na de pauze volgt een duet tussen twee vrouwen die bijna dierlijk opgaan in hun omgeving en elkaar leiden in ontdekking.

De prelude is een zeer intiem en kort stuk dat in het programma is tussengevoegd, in nauwelijks verhullende kleding.

het laatste stuk is explosief en krachtig, met een koppel dat elkaar uitdaagt en overtroeft tot een geweldige climax van geluid, gevolgd door de uitputting van de dansers.

Staande ovatie verdiend! Vol theater, en het was erg leuk om de bewegingen te zien na een aantal lessen in moderne danstechnieken!

John Buijsman - Public Animal

Posted on 26 April 2007 at 18:15 - 0 Comments - Post Comment - Link

Met een pruik en baard van drie dagen is Buijsman nauwelijks herkenbaar. zijn Rotterdams accent klinkt door in alle teksten van Vaandrager. Wat een heerlijk figuur moet die kerel geweest zijn! De zinsopbouw in telegramstijl deed me erg denken aan hoe ik het vroeger deed, de observaties raak en de onhandigheid ontroerend...

Pia Meuthen - Unmade Beds

Posted on 26 April 2007 at 18:15 - 0 Comments - Post Comment - Link

Het stuk begint met een man die vertelt dat hij zijn vrouw zal verlaten. de eerste dans is van haar alleen, dan gaat hij meedoen met Chris Isaac's Baby did a bad thing en is hij op zoek naar een sparkle.

Wij moesten op een andere plek gaan zitten, waar het tweede deel plaatsvond, een intieme dans waarin hij haar uitkleed en ze samen sensueel kronkelen... prachtig! zij blijft lang praten over honden en de kinderen terwijl hij haar verleid.

het derde deel volgt daarop in een andere plek op het toneel, in de slaapkamer. weer een intieme verstrengelende dans en het in zichzelf praten van hem over wat hij wil en krijgt en verwacht... zij blijft alleen in bed achter en vraagt om alleen gelaten te worden.

het laatste deel, terug in de woonkamer. alles eindigt als zij berustend naar de slaapkamer loopt, hij nog even op de bank zit en dan langzaam wegloopt en verdwijnt.

Kassys - Liga

Posted on 26 April 2007 at 18:14 - 0 Comments - Post Comment - Link

Peuters die zich in spel verliezen en natuurlijk aandoenlijk en lief zijn. dan kort een opdracht krijgen en de liefheid en onbevangenheid verliezen. met de adhd jongen, het meisje dat zich uitkleedt, de oppasser die soms ingrijpt en de regisseur die de opdracht geeft en haar stempel drukt op de fantasie van de kinderen.

De Italiaanse Nacht - Oostpool

Posted on 26 April 2007 at 18:12 - 0 Comments - Post Comment - Link

Je voelt je toch ook trots als een landgenoot een kampioenschap wint?

Ik wist niet dat politiek toneel zo leuk kon zijn. Even wennen aan de stijl, maar gelukkig duurde dat niet lang. Daardoor kwam het stuk al vroeg uit het niveau van politiek gepolariseerde typetjes en was er ruimte voor individuele karakters

En wat een verzameling! De kip die het democratisch commitee voorzit, haar man die in alle rust dooreet als om hem heen de pleuris uitbreekt, de artiest die met een politiek-loze vrouw bindt, de links-radicaal en de rechts-radicaal, het onzekere meisje tussen hen in, de waard die geld probeert te verdienen...

Vooral de rechts-radicaal overtuigt door zijn stalen doch open glimlach die een zelfvertrouwen uistraalt die zo typisch is voor iemand die *weet* dat hij gelijk heeft.

Wel jammer dat de apotheose aan het eind alleen maar de tafel betreft. En het tot de orde roepen door de man van de kip (die me aan Jorritsma doet denken!) is helaas niet echt overtuigend.

Maar wie had kunnen bedenken dat Wim Sonneveld's Het Dorp bij het gedachtengoed van zowel links als rechts zou kunnen horen? Misschien hebben die twee meer met elkaar gemeen... van een waarschuwende toon heb ik verder niet veel gemerkt.

Mohammed en Omnya door Maqam Lamaqul

Posted on 9 February 2007 at 19:52 - 0 Comments - Post Comment - Link

Onder de tl-buizen vertelt hij het verhaal van mohammed uit Egypte, en hoe en waarom hij is vermoord door zijn vrouw en jeugdliefde Omnya. Schaamteloos vertelt hij over de ontdekking van sex bij aankomst in Amsterdam, over de vrouwen en zijn verlangen naar geilheid. En de woede bij de sexuele afwijzing door zijn vrouw.

Hij vertelt goed en meeslepend, neemt het publiek mee in zijn energie. Het mooist nog als hij als geest liefdevol met zijn vrouw praat en wanneer hij terugblikt op zijn jeugd in Egypte. En confronterend als hij kwaad en aggressief wordt wanneer zijn vrouw niet meer met hem wil neuken.

Als enige verteller permitteert hij fysiek contact met het publiek door een vrouw op de eerste rij zijn nek te laten strelen. En wanneer hij een oud verhaal in het Egyptisch vertelt wordt het je toch duidelijk door de korte vertalinkjes en zijn mimiek (bijvoorbeeld het dichtdoen en dichttimmeren van een doodskist). Ook doet hij de buuf na met een stemmetje en beschrijft hij haar haar en lippenbroek :) Dit maakt de voorstelling tot een plezier om te aanschouwen!

Het draaiend dansen is ook een lust voor het oog, met mooie sensuele en opzwepende muziek. Mooie voorstelling!

Club Guy & Roni: All is Well

Posted on 7 December 2006 at 22:52 - 0 Comments - Post Comment - Link

Wat begint met een zaal die eruit ziet alsof 100 mensen in 5 minuten allemaal een pakje sigaretten hebben gerookt, wordt al snel een erg spannende locatie door een soort boxring en een grote opgehangen lantaarn die minimaal verlicht worden terwijl schimmen door de verder lege vloer lopen. Vergezeld van een dun laagje muziek beginnen twee dansers op de boxring een duet en gaan drie andere dansers, aan elkaar vastgeknoopt, aan een trio. Dat begin zei me niet zo veel, aantrekking/afstoting/verleiding en straf lijken de motieven te zijn, maar visueel was het erg mooi.

Daarna volgen nog een intiem duet tussen twee danseressen, waarvan er één topless is, maar haar lange haar bedekken haar borsten en buik. Lef! Het maakt het duet een stuk intiemer, hoewel de dans wel gestileerd en strak blijft.

Er volgen nog een aantal groepsdansen waarbij er veel tussen elkaar wordt gedanst en het simultaandansen gelukkig tot een mimimum beperkt is gebleven.

Het decor wisselt van gedaante, de boxring wordt een tweede grid met verlichting nadat het schuin in de ruimte is komen te hangen. En er volgt een grappige stijlbreuk als één van de danseressen wegloopt en begint te klagen dat ze niet kan dansen--pas nadat ze door de andere dansers wordt aangemoedigd begint ze waar ze is gebleven.

Het stuk eindigt met een intieme dans tussen een danseres en twee dansers, die eindigt als zij op de borst van een van de dansers tot rust komt. Dan komt de lantaarn nog even in actie--zeer gewaagde actie--en blijft het publiek gissen of het nou is afgelopen of niet.

Ga kijken!

Susie's Haarlok: De man die zijn hoofd afzette

Posted on 7 December 2006 at 22:20 - 0 Comments - Post Comment - Link

Deze voorstelling is een mix. Je wordt op het verkeerde been gezet door het begin, waarin de vijf spelers/muzikanten gestileerd gaan dansen. Als snel volgt er enige muziek en verschijnt een hoofd in het midden van een keukentafel, die zich afvraagt hoe hij daar terecht is gekomen en wat er nou eigenlijk aan de hand is. Wat volgt is een soort dwaling door het leven van de man in de keukentafel, met een leuk uitgebeelde liefdesgeschiedenis, een ode aan koffie en wat perverse waanideeen over vrouwen.

Ergens halverwege komt de band helemaal tot leven. Alle spelers zetten een torso op (je moet maar gaan kijken als je wilt begrijpen wat ik daar mee bedoel) wat erg vervreemdend en eng is om te zien, en er wordt naar hartelust lekkere muziek gespeeld waar de bas een schitterende hoofdrol in speelt. Wel sneu dat één van de gitaristen zijn plugje verloor tijdens het spelen en hem er zenuwachtig weer in zijn gitaar probeerde te frunikken. Maar dat maakt live spelen spannend.

Rest me te zeggen dat ik aangenaam verbaasd ben over de zangkwaliteiten van sommige spelers!

Theatre Espace - No Talking

Posted on 7 December 2006 at 22:03 - 0 Comments - Post Comment - Link

Gezien in november, LAK theater in Leiden.

Geen idee wat ik hier van moest verwachten, maar wat ik kreeg te zien voldeed er wel aan! Een kooi met heel fijnmazig gaas is het decor; een flink aantal stoelen waren niet beschikbaar omdat die geen goede kijklijnen zouden hebben.

Op de grond ligt een oude man een sigaret te roken. Hij woont in een oude autobandenopslagplaats. Op zijn schouder zit een papegaai (een echte!) die daar bijna de hele voorstelling op blijft zitten. De man loopt wat rond, bladert in een boek over vogels en tekent ze na. Af en toe wordt er op een klein videoscherm flarden uit een interview met een papegaai getoond die de biologische status van de mens bespreekt. Een kleine vingercamera laat af en toe zien wat de man tekent in zijn boek.

Dan tekent hij een vrouw; en die vrouw staat plots naast hem op het toneel. Zij begint te dansen en hij doet mee, hij tekent figuren en patronen op de vloer. De papegaai zit er nog steeds.

Deze voorstelling is maar een aantal keren gespeeld/opgevoerd. In Frankrijk, Australië, en dus ook in Leiden. Wat een voorrecht om zulk experimenteel theater te kunnen zien dicht bij huis!

Conny Jansen Danst - Nieuw werk

Posted on 21 November 2006 at 08:28 - 0 Comments - Post Comment - Link

Voorafgaand aan de voorstelling kregen we een interview met Conny Jansen te zien in de collegebanken van het LAK theater. Onverwacht, en leuk, over de ontstaansgeschiedenis van de voorstelling die even later gedanst zou worden. Kluistenaars en kloosterlingen was het thema voor deze dans, die is geschreven voor een dansfestival in Maastricht.

De voorstelling is schitterend mooi. Wat begint als zes zittende mensen die een voor een een eigen beweginkje hebben en uitbouwen, wordt opengevouwd tot een fors aantal geschakelde duetten en trio's die heel mooi in elkaar overgaan, soms met de hele groep in sync. De muziek en belichting zijn prachtig, evenals het decor. Wat tot nieuwsgierigheid leidt is dat de kijker tijdens het interview te horen krijgt dat de voorstelling is gemaakt om gespeeld te worden in een kerktoren--en hoe het er daar dus uit zou hebben gezien.

De dans is erg ontroerend. Het niveau is niet helemaal consistent, maar de verschillen tussen de dansers is niet erg groot en ook niet storend. De dansers passen bij elkaar hoewel vooral de vrouwen fysiek behoorlijk verschillend zijn.

En na een korte pauze werden we getrakteerd op nóg een onderdeel! Een korte dans voor drie personen, twee mannen en een vrouw. Drie mensen uit de vorige dans, petje af voor de lichamelijke conditie die daar voor nodig is. Het tweede stuk gaat over het samengaan van verschillende delen van jezelf tot één geheel, en is mooi uitgewerkt met een duidelijk toneelbeeld en samenspel--vooral het herhaaldelijk fysiek samenkomen in één bepaalde pose.

Heerlijke avond!

De Vrouw van Vroeger - De Theatercompagnie

Posted on 21 October 2006 at 10:34 - 0 Comments - Post Comment - Link

Wat een goed verhaal is is helaas door de theatercompagnie om zeep geholpen. Een geliefde van vroeger staat voor de deur en claimt nu de eeuwige liefde die je haar had beloofd. De dag voor je emigreert naar een land aan de andere kant van de oceaan. Je hebt je vrouw niets van haar verteld en zij protesteert--een beetje. Je zoon doet nu hetzelfde met zijn vriendinnetje: eeuwige liefde beloven en verdwijnen. De vrouw van vroeger neemt wraak (ofzo?) door eerst de zoon te laten stikken en daarna de andere vrouw te verbranden. Einde verhaal.

Sommige acteurs en actrices doen erg hun best, vooral de jongen en het meisje, maar er ontbreekt spanning aan alle kanten. De acteurs doen wel wat, en lopen dan weer eens daarheen en dan weer hierheen en gaan soms hier zitten en soms daar, maar het is niet helder waarom. Er is geen duiding van de situatie in iets anders dan de tekst. Bovendien braken stukken van het decor af. Mijn amateurvereniging zou dit nog beter kunnen, met een fatsoenlijke regisseur.

De staande ovatie geeft weer eens aan dat meer mensen vaker naar het theater moeten, want het was brandhout.

Sla maar over.

Ballast van Dansity Amsterdam

Posted on 11 October 2006 at 22:26 - 0 Comments - Post Comment - Link

Ridders van de Ronde Tafel. Vol met lege flessen, en een comateuse man in het midden op de grond. De man is Jack Wouterse, de ridders de vijf dansers. Muziek van Karel, die halverwege de voorstelling wordt voorgesteld.

Jack houdt een monoloog over allerlei aspecten van het manzijn en de frictie tussen man en vrouw. En niet saai, maar met eerlijkheid en hardheid--een mooie tekst van Ko van Bos.

De voorstelling bestaat uit verschillende schakelingen waarbinnen wordt gedanst, gevochten, gevloekt en behendig wordt gebalanceerd. De meeste 'stukjes' blijven niet hangen, maar de juweeltjes wel: de solo dans op prachtige muziek, het kringgevecht tussen twee kemphanen, de begroeting in het cafe en de worsteling tussen Jack en de dansers.

Na de voorstelling is er misschien iemand wijzer geworden van de anderhalf durende monoloog over mannen en vrouwen, maar de kracht van de voorstelling ligt in de combinatie van spel en dans.

Triple Bill: Liefde van Suver Nuver

Posted on 27 September 2006 at 22:58 - 0 Comments - Post Comment - Link

Stond ik al nonchalant te wachten voor de deur van de zaal, werd ik er vriendelijk op gewezen dat de voorstelling in de foyer begint. Huh? Even later begonnen twee keurig geklede mannen de liefde voor hun ouders te bezingen, gevolgd--in de foyer--door een aantal liedjes over de liefde van een zoon voor zijn moeder en van een vader voor zijn dochter. Henk van Suver Nuver en gast Ewout Eggink zingen prima samen, liedjes die ik echter niet kende maar die het oudere publiek wel aanspraken.

Daarna de zaal in. Peer van Suver Nuver geeft een onwaarschijnlijk grappig en hard concert als zijn alter ego--voor de verrassing zal ik niet zeggen hoe. Maar erg creatief en exhibitionistisch! Applaus verdiend. Op zoek naar je verborgen persoon die jaren in het donker heeft geleefd...

Dan nog een paar liedjes van Henk en Ewout, maar meer van hetzelfde als hun eerste optreden. Het gezicht van Henk staat bol van het sentiment en de verborgen gevoelens die horen bij een ouderwets gezin uit een volksbuurt.

Peer geeft via zijn alter ego een beschouwing over hoe je als man in het leven moet staan--een andere kijk op de liefde. Dan komt Dette. Verscholen achter een projectieschermpje vertelt ze over een trio-relatie in het algemeen en wat haar rol was met haar vader en moeder. Af en toe wordt er video getoond van haar moeder die voorgelezen wordt. Het stuk sluit met een dans van Dette, en publiek dat eerst spontaan op de vloer gaat dansen en dan mensen uit het publiek haalt om mee te dansen. Gelukkig vroegen ze mij niet. Ik kon geen liefde opbrengen om te laten zien dat ik niet kan dansen.

Leuke voorstelling om het seizoen mee te beginnen. Foyer idee en alter ego wel weer van: moeten die grenzen van het theater steeds worden opgezocht. Toch is deze voorstelling de moeite waard geweest, met de schakelingen tussen de verschillende acts en de rode draad: liefde.

Small Crimes in an Age of Abundance

Posted on 3 August 2006 at 18:24 in Boek - 0 Comments - Post Comment - Link

Matthew Kneale had een aantal jaren geleden een hit met English Passengers, over de 'inname' van Australi� en Tasmani� door de Britten. Nu is hij terug met een bundel korte verhalen, Small Crimes in an Age of Abundance.

Kopen. De bundel opent met een gezin dat naar China op vakantie gaat en door een misverstand in een onbekende kleine stad terecht komt. De frustratie, angst, bevreemding en schuld die het gezin voelt tijdens hun verblijf zijn erg herkenbaar. Het tweede verhaal staat daarmee vergeleken een stuk verder van de meeste lezers, omdat het dealen in coca�ne nou eenmaal niet vaak voorkomt en ik me er in ieder geval niets bij kan voorstellen.

De eerste twee korte verhalen zijn de langste van de 12. Er volgen kleine verhalen over een dikke man die een bruidje wil scoren in China, een zakenman die in een ongeluk en vervolgens een rel terecht komt in een Afrikaanse stad, een halve autist wiens zwager aan kanker overlijdt en een zelfmoordenaar in Isra�l. Stuk voor stuk goed gecomponeerde verhalen over meestal herkenbare situaties en de menslijkheid van de hoofdpersonen die zich daarin manifesteert.

De bloeiende maagden gaan vreemd

Posted on 8 May 2006 at 22:06 - 0 Comments - Post Comment - Link

Nou, dat is een verrassing. In oktober speelden de Bloeiende Maagden ook al een voorstelling in de Leidse Schouwburg, met dezelfde naam... en ik maar denken dat dit een vervolgvoorstelling was. Niet dus. Ik heb twee keer naar de zelfde voorstelling zitten kijken.

En het zou zomaar kunnen dat dat de bedoeling was. Immers, de voorstelling gaat over verwachtingen. Ik wist dat die lampen naar beneden kwamen. Ik wist dat de poot van de piano zou breken. Ik wist dat de camera in de snufferd van de mensen op de eerste rij gestopt zou worden. En ik wist dat de vraag kwam, "een vrouw moet onmenselijke pijnen doorstaan bij de geboorte. Is dat gek of normaal?". En het gebeurde ook allemaal. Maar niet omdat ik het verwachtte (dat is het idee van de voorstelling). Sterker nog, ik verwachtte een andere voorstelling--en toen ik doorhad na vijf minuten dat het dezelfde zou zijn verwachtte ik dat die een andere wending zou nemen. En d�t gebeurde nou juist allemaal n�et.

Op zich een heel aardig gedachtenexperiment, en ik had vanavond verder toch niks te doen. Maar waarom staat die bisschop nou die lasagna in de kleedkamer op te eten? Ik had er al eerder moeite mee in oktober, en ook in het stuk van Esther Gerritsen. Misschien zoek ik betekenis en verwacht ik een rode draad in het stuk... maarja, ik verwachtte ook dat het podium er drie vierkante meter bijgebouwd zou krijgen halverwege de voorstelling en dat gebeurde ook niet.

Het is alles bij elkaar helaas niet toevallig genoeg om geen toeval meer te zijn. He, komt dat ook niet uit dat stuk van Esther Gerritsen? Ik raak een beetje de draad kwijt zo.

Onderbuikblues

Posted on 16 April 2006 at 16:54 - 0 Comments - Post Comment - Link

Onderbuilblues is een stuk van Peter Handke (Oostenrijk). Het plot is simpel: een metroreiziger scheldt zijn medereizigers uit voor van alles en nog wat en blijft aan het eind van de rit alleen over. In essentie is het een monoloog van bijna anderhalf uur met aan het eind een kleine tegenmonoloog van een vrouw.

Tja. De monoloog heeft mooie dingen in zich. Er zijn scherpe en herkenbare observaties over het gedrag van de reizigers, deed me denken aan de analyse van Clarice Sterline door Hannibal Lecter in Silence of the Lambs. Hard en eerlijk, en cynisch. De hoofdpersoon begint met de metrobestuurder. Zijn leven, zijn ongeluk en frustaties en gebrek aan lef worden ontleedt en keihard uitgesproken. Daarna komen andere, imaginaire reizigers aan bod.

Tja. Door het geketter van de hoofdpersoon ontkom ik niet aan het idee dat het gaat om een intens eenzame man die verbitterd de mensen om zich heen wil neerslaan. In dit geval om de reizigers op "zijn" metrolijn. Territoriumdrift is zeker een element in dit stuk. Hoe durven deze huichelaars op zijn lijn te zitten, met al hun onvolmaaktheden en tekortkomingen. Dit is zijn domein, Hij die heeft besloten om uit zijn kamers te komen en de metro te nemen.

Hoewel de monoloog goed geschakeld is, zitten er een aantal momenten in dat de concentratie verslapt en het stuk hardhandig op de handrem gaat. En dat werkt niet. Herman Gillis is een prima acteur die deze lange monoloog goed kan brengen. Het stuk is echter eenvoudigweg te lang. Na drie kwartier weet je als publiek wel waar het om gaat en dan gaat het nog een uur door. Zeker wanneer het tempo langzamer wordt, word het stuk langdradig en vervelend.

Al met al een mooi stuk met prima kanttekeningen over de maatschappij en de vereenzaming van de mens. Maar het duurt te lang en hoewel de acteurs hun best doen is de tekst niet opgewassen tegen de duur. Schrappen, zou ik zeggen.

Le Temps de Isomo

Posted on 7 April 2006 at 22:31 in Theater - 0 Comments - Post Comment - Link

Wie weet wat Isomo betekent mag het zeggen. Misschien iets met konijnen?

Le Temps de Isomo is de dansvoorstelling van Dansgroep LaMelis. Ik heb deze voorstelling in het LAK theater gezien (Leiden) op 7 april 2006.

Het decor is een vreemd soort landschap dat aan een bos doet denken maar dan wel een buitenaards bos. Het loopt aan de achterkant gebogen omhoog en het heeft drie grote en twee kleine gaten. Aan de zijkanten staan boom-silhouetten. Helemaal in het wit opgetrokken begint er een soort Alice in Wonderland te dansen op piano muziek, dat er even later een aardige beat onder krijgt. Haar laarsjes gaan uit, de pruik gaat af en de jurk wordt omgeruild en de overige dansers komen te voorschijn. Vanaf dat moment staat er rechts achter in een van de gaten in het podium een meisje in het rood op een matras of trampoline te springen (en die houdt dat een half uur vol!). Dit is een visueel gekke actie maar die werkt wel dankzij het bewaarde ritme en de kleur van haar kleding.

De dansers dansen met plezier, dat is te zien, maar het lijkt alsof de vrijheid die ze nemen ze ervan weerhoudt strak te dansen. Sommige stukken zien er houterig uit omdat de bewegingen niet helemaal tot het eind toe worden afgemaakt. Ook is niet alles synchroom. Er is niet zo veel niveauverschil tussen de dansers (behalve met de tweeling) en dat is prettig.

De voorstelling is wel een visueel spektakel met sterke contrasten in kleurgebruik, en half-herkenbare melodieen die in de muziek terugkomen. Ik meende een stukje Eurythmics voorbij te horen komen. Helaas zal ik nog naar dromen van de konijnenmaskers--die zijn eng, zeker in dit decor wanneer ze allemaal zo'n masker dragen en het publiek aankijken.